Op 11 juni 1959 organiseerde de Nederlandse Filmmaatschappij de Spelevaart op de Maas, een samenzijn op Rotterdamse Spidoboten van een scala aan veelbelovende Nederlandse filmregisseurs, acteurs/trices en pers. Grote plannen waren er, werd verkondigd; over wat de plannen precies waren bleef men vaag. Er zouden zes grote NL speelfilms komen, waaronder één naar een script van Wim Kan. Op zich niet vergezocht – in de jaren ’30 schreef hij mee aan Pygmalion en Morgen Gaat ’t Beter – maar we hebben er nooit wat van gezien. Actrice Ingrid Valerius vertelde het AD dat ze gevraagd was voor een “hele spannende rol” in een thriller; ze kon er niets over kwijt want “de inhoud is nog geheim”. Als ze de krant haar CV in een notedop geeft: met Benny Vreden voor de VPRO, met Gerard Walden voor de KRO en binnenkort in Stad Op Stelten, gaat ons een lichtje op: dit is niet Ingrid Valerius, maar Sylvia de Leur die de krant te woord staat! Beiden jong, blond en klein, de vergissing is snel gemaakt.
Hielden de jonge actrices nog wat over aan het netwerken op de Spelevaart? Sylvia in ieder geval een hersenschudding en een paar gebroken ribben. Op de terugweg, na nog even jazzclub Teisterbant in Haarlem te hebben bezocht, sloeg de Citroen waar Sylvia en vriend/regisseur Rob Touber, journalist Hans Saaltink én Ingrid Valerius in zaten bij Halfweg zes maal over de kop. Hoewel Rob had gereden werd besloten de schuld in Syl’s schoenen te schuiven omdat zij een rijbewijs had. Haar blessures betekenden een streep door de Walden-revue en Stad Op Stelten; of ze ook de thriller waar ze het over had hierdoor misliep is niet bekend. Wel zou Ingrid Valerius het daaropvolgende jaar een rol spelen in de Haanstra-film De Zaak M.P., over de diefstal van Manneke Pis. Sylvia zou pas in 1962 op het zilveren scherm verschijnen, in de crimifilm (of thriller?) Rififi In Amsterdam… Maar dan wél zoenend met wereldkampioen judo Anton Geesink.
Syl en Rob hadden de Citroen te leen van uitgever/ tolk/ vrije geest Henri Methorst. Sylvia in haar boek: “Als Henri naar het buitenland ging mochten wij de auto lenen. Eerst nam hij ons, hongerlappen, mee naar de Chinees om ons op zijn kosten helemaal vol te eten. Dan brachten we hem naar Schiphol en namen de auto mee terug. Als hij dan weer naar Nederland kwam haalden we hem op, gingen we opnieuw bunkeren bij de Chinees en kreeg Henri zijn auto weer mee.” In het ziekenhuis werd er voor Sylvia een grote fruitmand bezorgd met een briefje: “De auto is total loss, maar jij bent er nog. Eeuwige vriendschap, Henri.”
DELEUREAN 