“Eerlijk zullen we alles delen, suikergoed en marsepein”, gaat een eeuwenoud Sinterklaasliedje. Iedereen kent wel de latere versie van het lied met als tweede regel “ik een beetje meer dan jij”. Wie zou die aanpassing op zijn geweten hebben gehad? Vast die vuile Socialisten! De strofe was in ieder geval al in de jaren ’70 gemeengoed, want werd toen gebruikt als titel voor een komedie waarin Sylvia de Leur één van de hoofdrollen speelde. Was ze in 1970 in De Witte Piet nog omringd door suikergoed en marsepein, nu werd het tijd om zich te scharen achter de verworpenen der aarde. Volgens Sylvia zelf was het tenminste geen toeval dat ze in 1977 aan drie projekten werkte waarin ongelijkheid een rol speelde: het rijk vs. arm/ Romeo & Julia-gegeven in Hé Kijk Mij Nou, de op de Tien Geboden gebaseerde film De Mantel der Liefde én dus deze klucht over een winnend lot. Sylvia in een interview dat jaar: “Die sociale belangstelling is er altijd al geweest, de laatste tijd is dat echter sterker gaan spreken. Bij het ouder worden ga je relativeren. Het komt ook door de dingen die je meemaakt in het leven, en ik heb veel meegemaakt.” In 1977 waren de vette jaren voorbij, een slepende recessie kondigde zich aan; in Amsterdam en elders roerden de eerste punks en krakers zich. Syl voelde feilloos de hartslag van de tijd aan: “Als ik hier in het Vondelpark rondkijk, heb ik zo te doen met al die jonge mensen die niet weten hoe het later moet, voor wie vaak mogelijkheden zijn afgesneden. Ik hoop dat het goed komt met ze, want ze zijn toch de mensen van morgen. Veel jongeren hebben geen idealen meer.” Ze wist toen nog niet dat veel van die jongeren, het Doe Het Zelf-motto dat ze zelf 15 jaar eerder met Lurelei uitdroeg indachtig, al snel hun éigen mogelijkheden zouden creeëren en zo hun idealen waarmaken. Zowel in de “sociale” hoek (krakers) als in de “ik een beetje meer dan jij”-hoek (yuppies).
DELEUREAN 