In de loop van de jaren ’70 raakte heel Amsterdam bedekt onder een dikke laag graffiti. Werden er voorheen vooral politieke leuzen of namen van bands of bendes op de muren gekalkt, vanaf het punkjaar 1977 veranderde dat in persoonlijke uitingen, “tags” met de bijnaam van de stifter of spuiter. Hoewel als tuig van de richel bestempeld kwamen veel vroege graffiti-artiesten als Vendex, Shoe en de legendarische Dr. Rat uit de sjieke buurt rondom het Vondelpark en het Museumplein. Net als Sylvia de Leur, die dus van meet af aan op de eerste rang zat bij het ontstaan van de graffiticultuur. Op youtube is een mooie docu te vinden waar alle graffiti-sleutelfiguren in langskomen:
Sylvia’s ex-mede-Lureleister Jasperina de Jong haakte in op het fenomeen met het door Ivo de Wijs geschreven lied De Spuitbus, een beetje flauwe zwart-wit persiflage op een graffitispuiter (hoeveel dubbele bodems en omkeringen zou Guus Vleugel wel niet in zo’n lied hebben gestopt?). Nee, dan Syl; zij had op een haar na samengewerkt aan een graffitikunstwerk samen met de godfather van de Amsterdamse spuitcultuur, Hugo Kaagman!
In de aan Sylvia gewijde Show Van Je Leven presenteerde Astrid Joosten haar met drie uitdagingen waar ze één van moest kiezen. De eerste, op 100 meter hoogte glazenwassen, viel meteen al af. Bij de tweede, een graffiti-collab met Hugo, werd ze zo enthousiast dat het al een uitgemaakte zaak leek. Maar uiteindelijk koos ze voor de laatste, want minder “egotripperig”: in de aloude Lurelei/Doe ’t Zelf-gedachte klusjes uitvoeren bij ouden van dagen in huis. Bíjna graffiti-artiest dus…
DELEUREAN 