Kunst!!

Beroemdheden (muzikanten/acteurs/tv-persoonlijkheden) die zich op de schilderkunst werpen, je krijgt er al snel een “moet dat nou”-gevoel bij. Het is een beetje alsof ze valsspelen; in plaats van eerst jaren honger te lijden voor de kunst zijn ze metéén al in the picture. Maar dan vergeet je dat zo’n beetje álle bekende kunstenaars van de laatste honderd jaar, van Dali tot Picasso tot Herman Brood, zich omhoog werkten tot beroemdheden, larger-than-life karakters, een soort levende merknamen. Mensen willen naast de Kunst ook de Persoon erachter. Anno nu maakt het niet eens meer uit wat een beroemd artiest voor kunst maakt, zolang hij/zij maar in het nieuws blijft met (gecalculeerde) gekke fratsen; beroemd zijn omdat je beroemd bent.
Sylvia de Leur was misschien wel de eerste Nederlander die beroemd was omdat ze beroemd was. Ironisch genoeg was zij juist het tegenovergestelde van de zelfpromotende aandachtsjunks van nu; ze haatte het als haar privéleven in de roddelpers werd uitgestald. Haar beroemd-zijn-om-het-beroemd-zijn kwam voort uit haar versnipperde carriere; iedereen kende haar maar niemand kon haar plaatsen. En dan stortte ze zich óók nog op de schilderkunst!

Sylvia schilderde in eerste instantie voor zichzelf, als vorm van meditatie, maar na verloop van tijd konden exposities en media-aandacht natuurlijk niet uitblijven. Sommige van haar werken (ze werkte abstract, in tegenstelling tot haar kunstvrienden Ans Wortel en Melle) vind ik erg goed. Het is grappig dat veel kunst die met veel bombarie wordt gepresenteerd in mijn ogen lijkt op droedels die je maakt als je telefoneert, terwijl Sylvia haar prima werk juist altijd afdeed als droedels. In 1989 maakte TV Landsmeer een reportage over een expo in datzelfde dorp; Syl – die als geen ander wist hoe belangrijk het is om goed uitgelicht te worden – zal ongetwijfeld met kromme tenen hebben zitten terugkijken. Maar het ging iig over haar werk ipv haar priveleven, dat dan weer wel.