In 2015 viel de zoon van zanger/ songschrijver Nick Cave van een klif en maakte zijn vader daarmee lid van een niet te benijden club: de club van bekende artiesten met overleden kinderen. Is het al een onvoorstelbaar iets om mee te maken, voor een bekend artiest komt er nog bij dat zijn/haar verdriet overal uitgestald wordt, publiek eigendom wordt. Dan zijn aller ogen ook nog eens gericht op wat de artiest nu gaat doen, hoe ze de tragedie in hun werk gaan verwerken. Meestal is dat alles wat ze doen, werken, om te verwerken. Nick Cave, notoir workaholic, nam een album met de veelzeggende titel Ghosteen op. Hoewel de teksten nergens expliciet zijn zeggen de sombere soundscapes waar hij met een fragiele schorre stem overheen zingt/declameert genoeg.
Nick Cave zat ooit in The Birthday Party. Sylvia de Leur ook, dwz niet in de band met die naam zoals Nick, maar in het toneelstuk van Harold Pinter waar de band zich naar vernoemde. Beide hadden ze iets met de taal van Pinter, zijn langs elkaar heen pratenderwijs zichzelf in absurde en potsierlijke situaties wurmende figuren. Hun gevoel voor absurdisme heeft ze misschien een beetje geholpen de absurde tragiek die ze op hun bord kregen het hoofd te bieden.
Sylvia was een half jaar na het fatale ongeval van haar zoon te gast in het TV-programma Bij Berend In De Keuken. Het idee achter het programma: mensen praten tijdens keukenbezigheden vaak ongedwongener en vrijer dan face to face; dus zagen de kijkers een koffie zettende en tegelijk haar hart uitstortende Sylvia. Je had het bijna Pinteriaans kunnen noemen als het niet zo aangrijpend was.
“Wat Sylvia aan Berend Boudewijn vertelde en langs zijn verlegen terneergeslagen ogen soms rechtstreeks in de camera aan ons, was een heel bijzonder vertrouwelijk verhaal. “Er is ons niet geleerd hoe we moeten reageren op verdriet en rampen”, zei ze. Ze zei zo ontzettend veel verstandigs over emoties met betrekking tot kinderen, dat het de moeite waard zou zijn deze uitzending te herhalen.” (Ineke Jungschleger, Volkskrant)
Hoewel ze zelf geen liedjes schreef en met grote tegenzin zong, is er in de musical Hé Kijk Mij Nou (één van de ontelbare projekten waar ze zich eind jaren ’70 in onderdompelde) een liedje te vinden waarin ze, net als Cave met een licht haperende stem, lijkt te putten uit haar eigen (moeder)gevoelens. Stomtoevallig komt er ook nog een koffiezetapparaat in voor.
DELEUREAN 