Of je Wat Zien Ik? nou goed vindt of niet, visueel is het een feest. Dankzij het camerawerk van Jan de Bont kan je de film op elk willekeurig moment stilzetten om een pracht van een filmstill te krijgen. De film spat uiteen in felle kleuren (niet zo gebruikelijk in de bruine jaren ’70): bonte outfits, overdadige make-up, en natuurlijk het prachtige Amsterdam. Regisseur Paul Verhoeven wist aanvankelijk niet wat hij met het verhaal aanmoest; uiteindelijk liet hij zich inspireren door het Amsterdams Volkstoneel van Beppie Nooij dat een daverend succes had gehad met het 1250x opgevoerde Rooie Sien en Bleke Bet. Volks, theatraal en een beetje slapstickerig moest het worden. Ongewild creeërde Verhoeven hierdoor een heel nieuw filmgenre, dat begin jaren ’70 welig tierde; hijzelf hield na één film de slapstick voor gezien. Ook zou Sylvia de Leur – toch de grootste publiekstrekker in de film die zijn doorbraak betekende – geen telefoontje meer van hem krijgen.
Een van m’n favoriete scenes in Wat Zien Ik? is die waarin Sylvia/Nel een afspraak heeft met “vlekkenman” Bob (Bernard Droog) en zingend de tafel voor hem dekt. Niet alleen zien we hier wat een goeie komische timing ze had, ook horen we dat ze eigenlijk gewoon mooi kon zingen… als ze het wilde.
Ze zingt/neuriet de klassieker Amor (ook wel Amor, Amor of Amor, Amor, Amor genaamd), geschreven in 1940 door Gabriel Ruiz en Ricardo López Méndez. Het nummer werd bekend in versies van o.a. Bing Crosby, Eydie Gorme, Ben E. King en Julio Iglesias. Maar wat is nou het gekke: Sylvia zingt het in het Frans, ze zingt “amour, amour”… Hoewel het lied al in 1941 in het Frans vertaald werd door Jacques Larue en er vele Franse versies van bestaan, zingen ze in al die Franse versies gewoon “amor” in het Spaans. Hoe komt ze dan aan dat amour? Misschien vonden ze het wat olala-iger in het Frans… Hier iig mijn favoriete versie (in het Spaans) van het lied, de allereerste, uit 1940:
DELEUREAN 