Op 2 januari 1967 werden de eerste Ster-TV-reclames uitgezonden. Het waren over het algemeen tamelijk knullige filmpjes met anonieme acteurs en -trices, bekende namen lieten zich er nog niet mee in. Een uitzondering was Ramses Shaffy die al in het allereerste reclameblok stond te smullen van een Kwatta-reep. Ook komen we in een prachtige Philips-commercial een piepjonge Corrie van Gorp tegen; ze was een briljant balletdanseres (zie filmpje hierboven), maar wegens te klein moest ze een carrièreswitch maken en leerde Nederland haar kennen als gek vrouwtje, een carrièreverloop ongeveer vergelijkbaar met dat van Sylvia de Leur. Sylvia speelde ook in een van die eerste Sterspots, maar daar hebben we zelfs na lang speuren niets van terug kunnen vinden. We weten alleen dat de catchphrase “zacht water!” was; Frans Halsema beklaagde zich er in een interview nl. over dat Sylvia bekender stond om de kreet “zacht water!” dan om haar prestaties op het toneel. Van het filmpje heeft Sylvia meer last dan profijt gehad, aanbiedingen voor TV-werk liepen terug want, zoals ze te horen kreeg, “je bént toch al op TV?”. Haar volgende reclame-“uitdaging” speelde zich dan ook op papier af in plaats van op het scherm.
Hoewel het rond 1970 al normaler werd om ze in de reclame langs te zien komen, stonden veel bekende artiesten er nog altijd bibberig tegenover. In de linkse aksiegeest van de tijd was reclame hartstikke fout, vol met leugens, indoctrinatie, rolbevestiging etc. Acteur Hugo Metsers richtte zelfs het comité Ster-Sterren op, met als doel acteurs “bewust te maken van het produkt dat ze aanprijzen”. Niet gek dus dat soepfabrikant Knorr besloot een eerlijke, “correcte” reclame te maken (en daar ook mee te pronk te lopen). Er werden BN’ers geronseld om – als zichzelf, niet als typetje – onder toezicht van een notaris drie soorten bouillon te proeven. Dat Adèle Bloemendaal, Conny Stuart en Sylvia de Leur allen voor Knorr kozen was dus 100% waar en eerlijk, waarvan akte in alle kranten.
Wat de advertenties níet vertelden is dat Mies Bouwman bij het proeven de verkeerde soep aanwees, die van concurrent California! Begrijpelijkerwijs ging haar bijdrage aan de Knorrreclame niet door en liep ze een flink bedrag mis (“het was de duurste ochtend van mijn leven”, aldus Mies). Eerlijk was eerlijk. California stuurde prompt handenwrijvend een persbericht rond: “Mies vindt onze soep de lekkerste!” Gratis reclame! Waarop Mies zich haastte te verklaren dat ze ze eigenlijk allemáál maar niks vond en toen maar de minst vieze had aangewezen.
DELEUREAN 