Anticonceptiefilm

Hoewel al verkrijgbaar in 1962 werd de anti-conceptiepil pas begin jaren ’70 algemeen geaccepteerd (vandaar de bekende uitspraak dat de jaren ’70 de jaren ’60 van het gewone volk waren). De kerk sputterde natuurlijk tegen en volgens dokters, andere zelfbenoemde deskundigen en anonieme bakerpraatjes veroorzaakte de Pil een scala aan enge aandoeningen en klachten. De filmcarrière van Sylvia de Leur hield gelijke tred met die van de pil; hoewel ze in ’62 al d’r eerste rolletje kreeg (in Rififi In Amsterdam), zou ze tien jaar later pas echt doorbreken op het witte doek. Daar tussenin maakte ze welgeteld één film: Eigentijds (1969). Dat je de film niet kent is niet gek, hij is nl. nergens te zien, verdwenen, weg. Maar het was dan ook een tussendoortje voor regisseur Erik Terpstra (die later met Sylvia de film Daniël zou maken); een korte film in opdracht van Organon over… de Pil. Op deels serieuze, deels komische wijze (Alexander Pola komt op de cruciale momenten als duiveltje uit een doosje tevoorschijn om uitleg te geven) worden voors, tegens en bakerpraatjes omtrent de pil behandeld.

Sylvia zorgt ook voor een vrolijke noot; ze speelt de (wait for it) mollige vriendin van de hoofdpersoon, die zichzelf volproppend met ijs en slagroom haar vriendin waarschuwt dat je door pilgebruik aankomt. Een staaltje typecasting dat we vaker hebben gezien, maar Syl’s aankomen en afvallen was in het voorgaande jaar dan ook een hot item geweest. Zomer 1968 verscheen er in de Telegraaf zowaar een artikel waarin Sylvia samen met Gre Brouwenstijn (daar heb je haar weer) en Rita Corita (er waren blijkbaar geen mannen met gewichtsproblemen) opgevoerd wordt als tegen de kilo’s vechtend dikkerdje. Grappig genoeg met foto waarop ze eruit ziet om door een ringetje te halen.