Sylvia de Leur, 1969, op de set van de tv-serie Rust Noch Duur, aflevering “De Lachkick”. Lachkick? Hoewel er een zweem van een glimlach op haar lippen staat maakt ze een serieuze, misschien zelfs iets droeve indruk. Haar ogen zijn hypnotiserend, maar niet op een “hee kijk, hier ben ik!”-manier zoals gewoonlijk bij actrices/comediennes. Ze heeft iets onpeilbaars, en tegelijk iets onnederlands. Ze is een mysterieuze Oost-Europese vrouw; maak haar open en er zit weer een andere vrouw in, enzovoort. Toen het gezin De Leur in 1949 een nieuwe start in Nederland maakte drukte vader De Leur Sylvia op het hart vooral d’r mond niet open te doen, letterlijk (vanwege d’r accent) en figuurlijk (vanwege wat ze in Polen en Tsjechië hadden meegemaakt). Onder de vrienden die ze hier maakte stond ze bekend als een vrolijke meid, maar één waar niemand hoogte van kon krijgen, waar niemand het fijne van wist. En dat maakte haar weer onweerstaanbaar voor sommige jongens, die wilden weten wat er achter de facade zat, die probeerden achter haar “geheim” te komen. Eigenlijk wat wij hier ook proberen.
DELEUREAN 