Haar van Beneden

Al had Sylvia de Leur in de jaren na Wat Zien Ik de meest uiteenlopende dingen gedaan en typetjes gespeeld, haar Haar Van Boven-rol zat blijkbaar zo aan haar vastgeplakt dat ze zeven (!) jaar later opnieuw de hoer mocht spelen in het TV-stuk Een Vrouw Van Driehoog. Of misschien was de schrijver van het stuk Herman Lutgerink, die aan Toneelgroep Centrum verbonden was, haar gewoon tegen het lijf gelopen in haar Italiaanse vakantiedorp (zie paar posts terug), kan ook natuurlijk.

Herman Lutgerink was van oorsprong acteur, hij had een soort guitige boeventronie die hij goed benutte in jaren ’60-kinderfilms als Sjors en Sjimmie en Pietje Bell. Rond 1970 ontpopte hij zich als toneelschrijver, zijn stukken als De Babyfoon en De Container werden alom bejubeld. “Lutgerinks toneelstukken zijn exacte beschrijvingen van minimale gebeurtenisjes in alledaagse kleinburgerlijke milieus. De hoofdpersonen verkeren op het randje van overspanning, die gaandeweg het stuk aan het licht komt.” (NRC)

Voor Een Vrouw Van Driehoog werden door de NOS kosten noch moeite gespaard; er werd drie weken gerepeteerd en vier weken gefilmd (en niemand die liep te zeuren over “linkse hobbys”!), in een authentieke Amsterdamse bovenwoning (alweer net als bij Wat Zien Ik). Het stuk gaat over een zonderlinge, neurotische alleenstaande vrouw (Manon Alving) die haar woning niet uitkomt. Een nieuwe werkster (Coby Stunnenberg), type opgeruimde beetje alternatieve boerin, brengt verlichting. Sylvia maakt, als onderbuur die op dezelfde verdieping als de vrouw haar “werkkamer” heeft, eerst ruzie maar sluit tenslotte vrede. Een mooi, iets aandoenlijk typisch jaren zeventig/ maakbare-mens-achtig verloop.

Hoewel toen al op de rijpe leeftijd van 45 jaar, overtuigt Sylvia toch; je stelt je zo voor dat, zeven jaar na Wat Zien Ik, Haar Van Boven Haar Van Beneden is geworden; intussen gescheiden van vlekkenman Bob bestiert ze nu door schade en schande wijs geworden zonder hulp van een pooier haar éénvrouwsbedrijfje vanuit haar huis. Ook valt op dat, hoewel het een Serieus Stuk is (het toneelstuk bedoel ik, niet Sylvia), ze toch vooral weer tot doel heeft “een beetje door de film heen te suizen voor de vrolijke noot”, zoals ze zelf ooit zei over wéér een andere film waarin ze een meisje van het naaiatelier speelde, De Inbreker.