OK Boomer! Het tienjaarlijks evenement Afgeven Op Babyboomers hebben we ook weer gehad. Als je toevallig in de jaren ’40 geboren bent, dan ben je de schuld van alles, heb je jarenlang geprofiteerd en het land – wat zeg ik, de wereld – verpest, zo ging het oude versleten liedje weer. Een of twee zeikcycli geleden was het geloof ik Wim de Bie die verzuchtte “Ik ben van 1939, dus ík heb het allemaal niet gedaan!” Als mede-1930er kon Sylvia de Leur zich bij hem aansluiten. Maar boomers, mensen die niks hebben met de benepen regels en levenswijze van de oude garde, zijn natuurlijk van alle tijden… en leeftijden. Het (leuke) stuk in Sylvia’s autobiografie waar ze herinneringen ophaalt uit haar jonge Amsterdamse tijd in de jaren ’50 zal herkenbaar zijn voor wie hippie was in de jaren ’60, óf punk in de jaren ’70/’80: ze hokte samen met (de latere TV-regisseur) Rob Touber, beide experimenteerden er sexueel op los, als vervoermiddel werd een ouwe fiets uit de grote hoop voor het CS meegenomen en wegens geldgebrek leefden ze op een dieet van bij de buren weggegapte melk en brood met mosterd.
Maar boomers, dus, ík vind ze OK, al ben ik generatie nix (of was het nou de patatgeneratie?). Ze hebben misschien wat onhebbelijkheden, bijv dat ze liever zichzelf horen ouwehoeren dan naar een ander te luisteren. Maar wat gaat er boven het geouwehoer van iemand die de JAREN ZESTIG heeft meegemaakt (en zich alles verkeerd herinnert – het teken dat ‘ie de jaren zestig écht heeft meegemaakt), niks toch? Dan was er nog een ding waar ik me altijd aan ergerde, nl. dat in de jaren ’70 tieners in films steevast door dertigjarige boomers gespeeld werden. Kijk naar American Graffiti (Harrison Ford!), The Fonz in Happy Days, of de complete cast van Grease. En wat te denken van jarenzeventig-teenybop-idolen als Gary Glitter en Alvin Stardust? Was er dan niemand die zei: wacht effe, hier klopt iets niet? Het is alsof de boomers, als uitvinders van het begrip teenager, die teenager niet los wilden laten. Zoals altijd liep Sylvia hier ver voor de meute uit: zij speelde in 1967 al als 33-jarige een giechelend (Japans) schoolmeisje! In de Nederlandse tv-bewerking van de Gilbert & Sullivan-operette De Mikado.
Als ze zingt hoor je trouwens niet Sylvia zelf, maar iemand anders; alle acteurs in het stuk playbackten op “echte” zangers/essen. Het was nogal een dingetje indertijd; “We betalen dus een dubbel stel artiesten. Het geld kan blijkbaar niet op”, zuurpruimde een krant. Maar het door “ghost singers” laten inzingen van films was een normale praktijk in die tijd; de film Singing In The Rain gaat zelfs over zo’n zangeres (ironisch genoeg werd Debbie Reynolds die de ghostzangeres speelde in de film zelf ook ge-ghost!) Boomer Frank Farian was dus niet de eerste die zijn Boney M’s en Milli Vanilli’s van andere stemmen voorzag.
DELEUREAN 