Voor u opgesnord: programmaboekje van O. K. & W., eerste Lureleiprogramma waar Sylvia aan meedee, negentienzestig en twee. Eerst was ik licht teleurgesteld toen ik de koffievlekken zag, maar toen bedacht ik me: dit is échte Lurelei-koffie, zoniet gezet, dan in ieder geval ingeschonken en geserveerd door een in de pauzes bardienst draaiende Sylvia of Janine in eigen persoon! (Of Silvia en Jeanine, zoals het boekje zegt.) Naast bekende hits als Sto Mpazari en het zeemanslied-in-space Astronautenleed zien we de titel Jij Bent Neurotisch; dit was één van Sylvia’s vroege successen en één van de weinige Lurelei-nummers waar geen enkel spoor meer van terug te vinden is, zelfs de tekst niet, terwijl recensies dit lied in het bijzonder bejubelden:
“Silvia (alweer met i!) de Leur veroverde op slag de zaal in “Sto Mpazari” en “Jij Bent Neurotisch”, waarin zij de onder haar sexegenoten voorkomende hysterica belachelijk maakte.” (Rotterdamsch Nieuwsblad, 1963) “Silvia de Leur spreidde al haar talenten uit in het ‘neurotische meisje'” (De Tijd/ Maasbode) (aha, de ik-figuur in Jij Bent Neurotisch is dus zélf neurotisch)
Nu, met het boekje onder de neus, zien we waarom dit lied verdwenen is: het was geen oorspronkelijk Lureleilied maar een cover, van ene “George” Kreisler. Google leert ons dat Georg Kreisler (driemaal fout gespeld is scheepsrecht) een Oostenrijks-Amerikaanse componist was die vooral in de jaren ’50 succes oogstte met scherpe, komische Tom Lehrer-achtige liedjes. Wat heet Tom Lehrer-achtig, hij schijnt een aantal Lehrerliedjes te hebben “geleend” en in het Duits vertaald zonder vermelding van de originele maker: het fameuze Poisoning Pigeons In The Park werd bij hem Taubenvergiften, en I Hold Your Hand In Mine is bij hem Die Hand. Even gecheckt of Lehrer soms ook You’re Neurotic op zijn naam heeft staan, maar nee, Du Bist Neurotisch lijkt echt door Kreisler zelf geschreven.
De door hem zelf gezongen versie is een beetje vlak, maar er is ook een vrouwelijke versie die in de buurt moet komen van hoe de Nederlandse Sylvia-versie klonk:
Vooral het snelle hysterische middenstuk doet je denken: ja, echt een lied voor Sylvia, jammer dat er niks van bewaard is gebleven. Het schijnt dat Aart Gisolf veel opnames maakte vanuit het publiek, in ieder geval van Botanisch Twistgesprek dat op youtube te vinden is; het is te hopen dat er ooit meer boven water komt.
Aan het eind van het lied komt de clou: “Du bist neurotisch, und ich bin psychopathisch/ Das ist sehr demokratisch/ Denn unsre Liebe ist psychosomatisch – Und bei Verliebten nennt man das normal – Ganz normal”. In haar boek I.M. laat Connie Palmen Ischa Meijer (een oude bekende van Sylvia, zoals we al zagen) het volgende zeggen: “Ik ben neurotisch, jij bent neurotisch, maar wij hebben geen neurotische verhouding.” Ook (onbewust) geleend?
DELEUREAN 