Nu iedereen weer voorgenomen heeft minder te eten leek het ons een mooi moment om het over eten te hebben. En over Sylvia. Over een etende Sylvia. Het film- en TV-oeuvre van Sylvia bekijkend valt het na een tijdje op, dat men het wel heel vaak leuk vond om haar etend en snoepend te vertonen. Blijkbaar moest iemand die sinds jaar en dag onder het toeziend oog van de natie aankwam en afviel wel een smulpaap zijn. Maar was dat wel zo? Zelf zegt ze dat haar molligheid de kop opstak toen ze na haar tijd als acrobate – topsport in feite – niet goed afgetraind had. Hoewel iedereen zei dat die paar extra ponden haar goed stonden dacht ze er zelf anders over: “het is hetzelfde als tegen een kind met een waterhoofd zeggen: wat heb jij een leuk waterhoofd!”
In het boek Rommelpotterij Of Op Hoop Van Zegen (1971), een combinatie van recepten en toneelanekdotes, doet Henk Molenberg – toch één van Sylvia’s beste vrienden – hier vrolijk aan mee:
“Dit wordt een toetje opgedragen aan Sylvia de Leur, net zo’n heerlijke, sappige, geestige lieverd als de mooie Aal uit Bredero’s stuk Moortje. Sylvia heeft mij zo vaak verleid, maar als ze dit leest zal ze zeggen “Nietwaar, jij mij!” Krijgt u nu geen ondeugende gedachtes (Nee hoor Henk), het verleiden vond enkel plaats op ’t gebied van eten, snoepen of zegt u maar verslinden.”
Als hij het zegt zal er wel een kern van waarheid in zitten zullen we maar zeggen. Maar! Één keer kwam het voor dat Sylvia de media te slim af was. In 1985 speelde ze mee in de Willem Ruis Show, een all-star spektakel met Egyptisch thema. Heel voorspelbaar hadden ze haar gecast als voorproefster van Cleopatra/ Sonja Barend. Verbazing alom als er een flink afgeslankte voorproefster Sylvia aan komt geschreden! (Een iets té flink afgeslankte versie misschien? Net als bij de nieuwe Adele-anno-2020 krijg je het idee dat er iets mist, dat het niet de “echte” is…)
DELEUREAN 