Godvrezend Nederland schudde op zijn grondvesten in 1964 dankzij de sketch Beeldreligie in het fameuze TV-programma Zo Is Het Toevallig Ook Nog Es Een Keer. Peter Lohr (geen familie van Sylvia de Löhr… dacht ik) waagde het over de nieuwe tijdsbesteding des volks – samen voor de buis hangen – te (s)preken alsof het een nieuwe godsdienst was. Stapels brieven, dreigementen, krantenstukken, het land was te klein, zoiets was nog nooit vertoond! Alleen… het was al wél eens vertoond. Lurelei bracht ruim een jaar eerder al een (soort van) vergelijkbare sketch genaamd Vrienden van Veronica; het betrof hier niet een kerkdienst maar het Leger Des Heils, en in plaats van televisie was het voorwerp van aanbidding het kersverse maar razend populaire Radio Veronica.
Ben: “Vrienden, ik hoef het nauwelijks te zeggen. Er staan voor u en mij hoge belangen op het spel. Het gaat ons vanavond om de geestelijke vrijheid van heel een volk, namelijk de vrijheid om nog stompzinniger te worden dan het van nature al was. Duistere krachten, ja ik mag wel zeggen satanische krachten hebben zich tegen ons gekeerd en in de benauwenis en diepe ellende is ons één ding duidelijk geworden, één zekerheid is ons ten deel gevallen, die vroeger ontbrak. Onze vaderen en voorvaderen verkeerden in de mening dat de duivel in de hel woonde. Dit geloof, wij weten het thans, berustte op een misvatting. De duivel, mijn dierbare vrienden en vriendinnen, de duivel woont in Hilversum.”
Sylvia: “Kapitein, mag ik nog even wat zeggen?”
Ben: “Ga uw gang.”
Sylvia: “Kapitein, wat draagt u een charmant kostuum.”
Ben: “Terlenka!”
Samen: “Hallelujah, amen.”
In de theaters was men al wat meer gewend dan op teevee, dus bleef een rel ze bespaard. Tot ze op Bevrijdingsdag 1963 aantraden op een feest van het Voormalig Verzet Zuid-Holland te Rotterdam. Het Parool: “Reeds na het eerste couplet verlieten sommige aanwezigen de zaal, terwijl anderen de vuisten balden en “schavuiten” of “kwajongens” riepen. Toen de cabaretiers bleven doorzingen over het schip Radio Veronica en nog enige malen het refrein “Halleluja” klonk, werd het tumult in de zaal vrij algemeen.” Het liep er op uit dat het gordijn naar beneden moest en het optreden afgelast werd.
De vuisten ballend, “kwajongens” en “schavuiten” roepend volk! Wederom het bewijs dat 1963 nog altijd meer Dik Trom dan Ik Jan was. Er is geen opname van VvV bewaard gebleven, wel kan je Sylvia op youtube (op 6:50) over dit incident zien vertellen:
DELEUREAN 