Hier is ie dan, m’n complete opzet voor de Sylvia-biopic! Of eigenlijk half biopic half fantasie. Komt ie: man, type filmnerd, kamer vol dvd’s en posters, kijkt naar scene uit Wat Zien Ik; hij heeft de scene vele keren gezien want hij zegt zelf de tekst op. Een fan dus. Loopt door de keukendeur en zit opeens in Duitsland in 1945. Hij is los van de tijd geraakt net als Billy Pilgrim in Slaughterhouse 5. Hij zit in een overvolle trein, naast hem een meisje genaamd Sylvia. Hij krijgt te horen (visioen? stem?) dat hij aangesteld is als beschermengel van het meisje. Hij legt de trein stil precies wanneer ze in Dresden een tunnel in rijden en redt daarmee Sylvia d’r leven; als ze uit de trein komen blijkt de stad platgebombardeerd. Gedurende de film komt hij zo steeds op cruciale momenten in Sylvia’s leven terecht. Zonder dat zij het door heeft helpt hij haar met van alles: tijdens haar eerste tv-optreden schakelt hij de tv in huize Eric Herfst bijv over naar het goeie net (waren er toen al 2 netten?), waarop hij haar vraagt voor Lurelei. Als Herfst later vlak vóór de tv-opvoering van Sylvia d’r Lurelei-prijsnummer Tango Mortale nog op de wc zit wordt onze hoofdpersoon het podium opgeduwd om met Sylvia de tango te dansen (niemand heeft door dat hij Eric niet is, op het camerascherm zie je Eric ipv hem, of zoiets).
Maar gaandeweg blijkt dat er grenzen zijn aan zijn krachten. Hij leest het krantenbericht van een vreselijke gebeurtenis die plaatsvond op 26 maart 1975. Wil daar een stokje voor steken maar het beschermengelen-hoofdkantoor (morsig overvol jaren ’70-kantoor?) verbiedt het hem omdat het niet om Sylvia gaat maar om haar zoon. Steekt het krantenknipsel toch bij zich. Merkt na verloop van tijd dat hij op de fatale dag terechtgekomen is; spoedt zich naar de plek des onheils maar kan het ongeluk net niet afwenden. Depressief zwerft hij rond van kroeg naar kroeg en van tijd naar tijd; in een artiestencafe in de jaren ’80 spreekt een vrouw hem aan. Het is Sylvia! Dankzij een 21e eeuws gezichtsattribuut (piercing? hipsterbaard?) denkt ze dat hij een mede-artiest is die net van een opvoering komt. Ze raken voor het eerst écht in gesprek. Sylvia blijkt, na jaren van dwangmatig werken om d’r verdriet te verdringen, vrede te hebben gevonden met haar lot. Net als de Tralfamadoriërs in Slaughterhouse 5 gelooft ze dat heden, verleden en toekomst al vaststaan, daarmee onze beschermengel vrijpleitend. Zoiets dus. Past ook helemaal in de oude-beelden-naspeelrage van nu (Bohemian Rhapsody en zo). Ik hoef er niks voor te hebben, maak die film nou maar gewoon, zet er maar NAAR EEN IDEE VAN DELEUREAN bij.
(P.S. bij herlezing: nee, er waren in 1962 nog niet 2 televisienetten, Nederland 2 werd in 1964 ingewijd met een rechtstreeks programma van… Lurelei!!)
DELEUREAN 